سطوح اصطکاکی و لغزنده در اتصالات ماشینها در حالت طبیعی دارای برآمدگیها و فرورفتگیهای ریزی هستند که در آنها محصولات سایشی و روانکار وجود دارد. هنگامی که ماشین در حال کار است سطوح اصطکاکی به یکدیگر تماس پیدا میکنند. برآمدگی های تیز میکرونی با یکریگر برخورد کرده و از بدنه جدا می شوند و همچنین فیلم روغن را پاره می کنند.

پس از برخورد، برآمدگی ها از بدنه جدا شده که ذرات فلزی (محصولت سایش ) در رونکار وارد میشوند. در نقاط تماس جرقه های کوچکی ایجاد می شود و باعث بالا رفتن دمای موضعی روانکار شده و منجر به تخریب روانکار می گردد. تخریب روانکار خود باعث ایجاد ذرات آلودگی می شود. هر چقدر مکانیزم بیشتر کار کند ذرات بیشتری از برآمدی ها جدا شده و همچنین تخریب روانکار بیشتر صورت می گیرد و ذرات آلودگی بیشتری در روانکار معلق می شوند.

ذرات آر-وی-اس در مقایسه با برآمدگی ها و فرورفتگی ها (مایکرو رلیف ها) بزرگ هستند پس از وارد شدن ذرات آر-وی-اس در روانکار دمای حاصل از اصطکاک بالا رفته و یک فرآیند میکرومتالورژیکی شروع می شود که انرژی خود را از گرمای حاصل از اصطکاک می گیرد.

در نقاط تماس دما با 900 تا 1400 میرسد که منجر به واکنش شیمیایی می گردد که شبیه فرآیند ذوب در مقیاس میکروسکوپیک می گردد. این فرآیند با توجه به کاتالیستی که در ترکیب آر-وی-اس -وجود دارد صورت می پذیرد. این خصوصیت بسیار بارز آر-وی-اس -میباشد. کریستال های سرامت (سرامیک متال )تشکیل میشود.

ضخامت ساختار سطح جدید هیچگاه از میزان بهینه تجاوز نمی کند. این مورد کاملا با میزان ترکیب آر-وی-اس -در فرآیند و همچنین انرژی گرمایی در سطوح اصطکاکی ارتباط دارد. هرگاه میزان اصطکاک و گرمای تولید شده در حد کافی کم هستند پروسه رشد به طور اتوماتیک متوقف می شود .